ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ropfb

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2016

7 ώρες πανδαιμόνιο! (Wrestlemania 32 Review)

Σχεδόν 12 ώρες μετά τη διεξαγωγή του μεγαλύτερου γεγονότος της χρονιάς, ο Νίκος Γκιώνης παραμένει το ίδιο ενθουσιασμένος με όσα είδε στη φετινή Wrestlemania και ευχαριστεί το WWE που την έκανε καλύτερη απ' ότι περίμενε.

Πριν περάσω στην ανάλυση του κάθε αγώνα ξεχωριστά, πρέπει να πω ότι με μια έρευνα στο internet δεν έχω ξαναδεί τόσο μεγάλη διάσταση απόψεων σε ένα event του WWE, πόσο μάλλον μια Wrestlemania. Άλλοι τη χαρακτήρισαν άθλια, άλλοι εξαιρετική, ο γράφων γέρνει προς τη δεύτερη ομάδα.

Ξεκινώντας από το kick off, ο Kalisto και ο Ryback αγωνίστηκαν πρώτοι μπροστά σε λιγοστό ακόμη κόσμο. Ο αγώνας δεν ήταν ιδιαίτερα άσχημος, είχε μερικές καλές στιγμές, κέρδισε ο Kalisto, όπως ήθελα, αλλά δεν είναι κάτι που θα θυμάσαι την επόμενη μέρα. Με θλίβει η σκέψη του πού βρισκόταν το United States Championship πριν περίπου ένα χρόνο και πού τώρα. Επίσης, πώς θα κάνει θόρυβο η αλλαγή χαρακτήρα του Ryback όταν τον βάζεις να χάσει τόσο νωρίς;

Συνέχεια με το Total Divas vs B.A.D. & Blonde. Τη δουλειά του την έκανε σαν αγώνας, έτσι κι αλλιώς δεν υπήρχαν μεγάλες προσδοκίες. Θα ήθελα μεγαλύτερη ανάμειξη της Lana. Μάλλον αυτός ήταν ο τελευταίος αγώνας της Brie Bella, αν αναλογιστούμε ότι πήρε τη νίκη και υπήρχε φορτισμένη ατμόσφαιρα μεταξύ των νικητριών στο ρινγκ.

Το μεγαλύτερο αρνητικό του kick off ήταν η αναμέτρηση των Dudley Boyz με τους Usos. Καταλαβαίνω πως η δουλειά των Dudleys είναι να προωθούν τους νεότερους, αλλά όχι και να χάσουν με ένα απλό superkick. Δε θυμάμαι κάτι άλλο από τον αγώνα, εκτός από τα τραπέζια που χρησιμοποιήθηκαν μετά και έδωσαν μια ευχάριστη νότα.

Τα προκαταρκτικά τελείωσαν, πάμε στο ψητό. Το πρώτο και ίσως μεγαλύτερο μπαμ της βραδιάς έσκασε με την κατάκτηση του Intercontinental Championship από τον Zack Ryder. Ο αγώνας συγκαταλέγεται μέσα στους τρεις καλύτερους της βραδιάς, τα spots πολλά και ωραία, ενώ την καλύτερη ατομικά εμφάνιση έκανε ο Sami Zayn στο ντεμπούτο του στη Wrestlemania. Ανώτερο από το περσινό ladder match για τη ζώνη. Όσον αφορά τον Ryder, μπορεί να φάνηκε άκυρη η νίκη του, αλλά ήταν μια επιβράβευση για τη σκληρή δουλειά του όλα αυτά τα χρόνια. Δεν πιστεύω πάντως ότι θα φτάσει τους δύο μήνες το reign του, ίσως ούτε τον έναν.

Η μεγαλύτερη απογοήτευση για μένα ήταν ο αγώνας του Chris Jericho με τον AJ Styles και όχι λόγω του νικητή. Δεν ήταν άσχημος αγώνας αλλά ήταν κάπως νωθρός, μέχρι να φορτσάρει μετά το πρώτο codebreaker του Jericho. Το feud έπρεπε να είχε κοπεί στο Fastlane. Τώρα με το μεταξύ τους σκορ να είναι 2-2, λογικά θα πάμε σε πέμπτο αγώνα για την ανάδειξη του τελικού νικητή. Άλλωστε, επειδή είσαι τόσο καλός όσο ο τελευταίος σου αγώνας, δε νομίζω να φύγει ηττημένος ο Styles από το πρώτο του feud.

Αδιάφορος τελείως ο αγώνας της New Day με τη League Of Nations, η νίκη των τελευταίων θα αποτελέσει αφορμή για να κυνηγήσουν και τους τίτλους τώρα. Αυτό που τρέλανε όμως όλους τους fans ήταν οι πρώτες νότες της μουσικής του Shawn Michaels. Και σα να μην έφτανε ο HBK, πάρε και Mick Foley. Κι αν δε σου άρεσε αρκετά, ορίστε κι ο Stone Cold Steve Austin. Οι τρεις θρύλοι έκαναν μικρούς και μεγάλους να πανηγυρίσουν σαν παιδιά βλέποντάς τους να έρχονται στο ρινγκ και να εξολοθρεύουν τη League Of Nations. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει να γίνει στο τρομερό sell του Rusev στο Stunner.

Στεναχωρήθηκα από το αποτέλεσμα του Brock Lesnar vs Dean Ambrose, όχι όμως από τον αγώνα, αν και θα μπορούσε να είναι καλύτερος και να έχει μεγαλύτερη διάρκεια. Ο Ambrose χρειαζόταν τη νίκη περισσότερο από τον Beast Incarnate, αλλά εφόσον δεν υπήρξε παρέμβαση, η λογική εξήγηση ήταν να κερδίσει ο Lesnar. Ξέρω ότι θα μπορούσαν να προσφέρουν αρκετά βιαιότερο αγώνα, αλλά δέχομαι κι αυτό που παρακολούθησα.

Αν μου έλεγε πέρσι κάποιος ότι ο γυναικείος αγώνας θα ήταν υποψήφιος για καλύτερος της Wrestlemania θα γέλαγα με δάκρυα. Και όμως η Charlotte, η Sasha Banks και η Becky Lynch έδωσαν τον καλύτερο γυναικείο αγώνα που έχω δει στο main roster τα τελευταία 8 περίπου χρόνια. Αναπάντεχη η νίκη της Charlotte, θα προτιμούσα να είχε γίνει χωρίς παρέμβαση του Ric Flair. Σχετικά με το νέο Women's Championship,θα προτιμούσα κάτι διαφορετικό από ένα WWE World Heavyweight Championship με λευκό δέρμα. Ελπίζω να συνεχιστεί αυτό το momentum και να υπάρξει ουσιαστική αλλαγή στη γυναικεία κατηγορία και όχι μόνο στο όνομα.

Ένας 51χρονος και ένας 46χρονος, που δεν είναι καν παλαιστής, έδωσαν τον καλύτερο αγώνα της βραδιάς. Πώς είπατε; Ναι ακριβώς. Τι να πει κανείς για το επικό Hell In A Cell που πρόσφεραν ο Undertaker και ο Shane McMahon. Έδωσαν τα πάντα, βγήκαν έξω από το κλουβί, έσπασαν τραπέζια, αλλά το αποκορύφωμα ήρθε με την πτώση του Shane από την κορυφή του κλουβιού στο τραπέζι των σχολιαστών. Πόσοι κανονικοί παλαιστές είναι διατεθειμένοι να κάνουν κάτι τέτοιο; Σίγουρα θα μείνει στην ιστορία ως ένα από τα κορυφαία highlights στην ιστορία της Wrestlemania. Η απουσία εξωτερικής παρέμβασης λειτούργησε θετικά. Ελπίζω να βρεθεί κάποιος τρόπος και να πάρει την εξουσία του RAW ο Shane McMahon, παρά την ήττα του. Σεβασμός και στους δύο performers.

Η πτώση του Shane McMahon
Πώς να μην τρελαθώ όταν βλέπω έναν από τους κορυφαίους μπασκετμπολίστες όλων των εποχών να παλεύει σε ρινγκ του WWE. Η συμμετοχή του Shaquille O'Neal στο Andre The Giant ήταν κάτι πραγματικά αναπάντεχο. Ωραία έκπληξη η νίκη του Baron Corbin. Αν αυτό σημαίνει ότι ανέβηκε στο main roster είμαι επιφυλακτικός, γιατί δεν τον θεωρώ ακόμη έτοιμο.

Αρχικά ενθουσιάστηκα όταν είδα τη Wyatt Family να διακόπτει τον Rock και τον κόσμο να τρελαίνεται. Όταν τελικά συνειδητοποίησα ότι χρησιμοποιήθηκε για να τζομπάρει στην επιστροφή του John Cena απογοητεύτηκα. Μέγας ξεφτιλισμός τα 6 δευτερόλεπτα του Rock vs Erick Rowan. Η επιστροφή του Cena ήταν αναγκαία αυτήν την περίοδο για το WWE, όσο και αν δεν αρέσει σε μερικούς, η παρουσία του είναι σημαντική και αναβαθμίζει τα σόου.

Μετά από 6 περίπου ώρες ενός εξαιρετικού show ήρθε ο πρώτος αγώνας που με έκανε να παλέψω με τον Μορφέα. Το Triple H vs Roman Reigns ήταν με διαφορά το χειρότερο ματς της βραδιάς. Όχι, δε φταίει η νίκη του Reigns γι' αυτό, άλλωστε ήθελα να τελειώσει το reign του Triple H. Το πρόβλημα ήταν ο πολύ αργός ρυθμός, η έλλειψη αγωνίας και η ευκολία με την οποία ήρθε η νίκη για τον Reigns. Μετά από feud διάρκειας δύο χρόνων, αυτό είναι το κερασάκι στην τούρτα; Περίμενα κάτι πολύ καλύτερο.

Η Wrestlemania 32 θα μείνει στην ιστορία ως η Mania που στα χαρτιά ήταν η πιο προβλέψιμη και στην πράξη η πιο απρόβλεπτη. Δυστυχώς το main event αφαίρεσε πολλά από ένα εξαιρετικό show. Δεν μπορώ να καταλάβω τη σκληρή κριτική ορισμένων, μάλλον φταίει ότι δεν κέρδισαν οι αγαπημένοι τους. Αποδέχομαι όμως ότι βλέπουμε διαφορετικά τα πράγματα. Ελπίζω του χρόνου στο Orlando να δω κάτι ανάλογο ή ακόμα καλύτερο.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 8,5/10

Νίκος Γκιώνης

Ένας εκ των ιδρυτών του Rings Of Pain, είναι ο μικρότερος σε ηλικία από την ομάδα του site αλλά δεν τον πιστεύει κανείς. Περιμένει τηλεφώνημα για να γίνει σχολιαστής του TNA. Θέλει να δει από κοντά αγώνα του Jon Jones αλλά μάλλον δεν θα μπορέσει επειδή θα του έχουν φύγει όλα τα λεφτά σε συναυλίες, ενώ σκοπεύει να πάρει διαρκείας στους Lakers όταν φτιάξουν ξανά ομάδα, αν ζει μέχρι τότε. Ακολούθησέ τον στο: Twitter , Facebook και Instagram

Item Reviewed: 7 ώρες πανδαιμόνιο! (Wrestlemania 32 Review) Description: Rating: 5 Reviewed By: Νίκος Γκιώνης
Scroll to Top